February 10, 2014

Bucaqsız çərçivə / Həyatımdan



  Bu yazı 
"Yeni Sözçü" qəzetinin 12.02.2014 buraxılışında yayımlanmışdır.  

  



13-14 Yaşlarında olardım.Babamgilin balkonunda oturub babamla dama (şaşki) oynayardıq. Babam xəbərləri radiodan dinləməyi xoşladığı üçün balaca radionu da masanın üstünə qoyardıq. “Xəbərlər” saatına kimi mən FM`lərdə çalınan mahnıları dinləyərdim. Mənə dama oynamağı babam öyrətsə də, zamanla ona qalib gələcək qədər yaxşı oyunçuya çevrilmişdim.

Bir gün radioda türk müğənnisi Tarkanın “Bu şarkılar da olmasa” mahnısı səsləndi. Başımız oyuna qarışdığı üçün mahnıya fikir verməmişdim. Bir-iki gün sonra babam mənə dedi ki, gedək Tarkanın kassetini alaq. Bazarda bir tanışımız var idi, istədiyimiz kasseti babamla gedib sifariş edərdik. Təəccübləndim. Qətiyyən babamın tərzi deyildi Tarkanın ifası. Dedim : “Baba, nə əcəb?” Babam isə o gün radioda eşitdiyimiz mahnını bir daha dinləmək istədiyini bildirdi. Heç nə demədim. Getdik aldıq.  

Maqnitofonu tez-tez işə saldırıb mahnını təkrar oxutdurardıq. Bir gün mənə dedi ki, “Mənim balam, o mahnının sözlərini mənim üçün bir kağıza yaz. Türk dilində olduğu üçün hamısını ayırd edə bilmirəm”. Mən də yazdım. Sual vermədim. Kağızı alıb oxudu, sonra da “Monitor” jurnalının arasında gizlətdi. Hərdən bir babamın əlində kağız, oturub onu oxuduğuna rast gələrdim. 

Əmim rəhmətə getmişdi. Babamın xarici görünüşündəki, simasındakı zəhm və qəlbindəki yumşaqlıq arasındakı ziddiyyət sezilməzdi, amma mövcüd idi. Bu insanın ürəyini başqa dərdlər qubar etsə də, bilirdim ki, əmimin vəfatı onu yıxan ən güclü zərbədir. 

Əvvəllər elə bilirdim ki, o mahnıda babama təsir edən misralar “Bu şarkılar da olmasa,Telefonlar çalmasa,  Arkadaşlarım aramasa, N'apardım kim bilir?” – bu misralardır. İndi təkrar dinlədikdə anlayıram ki, babamın qüdrətinə və güclü ruhuna o qədər öyrəşmişdim ki, ona təsir edən əsl cümlələri uşaq vaxtı ağlımdan da keçirməmişdim. “Ben hassas adamım, yıkılırım işte. İçime dert olur, giden gidene...” – bəlkə də bu cümlələr idi o qüdrətə kölgə salan. 

Uşaq olduğuma görə özümü bağışlamıram. Axı niyə daha tez böyümədim? Axı niyə babamı o vaxt çəkdiyi gizli ağrılardan qurtara bilmədim? Hələ bu da azmış kimi, bəzən uşaqlıqımızdan şikayət etməyə də dilimiz var idi. Axı mənim uşaqlığıma bütün rəngarəng çalarları məhz zəhmi altında gizlətdiyi ağrılarda qovrulan bu insan – babam gətirmişdi. 

Mən deyəndə ki, “İtkisiylə barışmadığım yeganə insan babamdır”, hamı yəqin elə bilir ki, uşaq yaddaşıyla belə düşünürəm. Elə bilirlər ki, zaman keçdikcə o da unudulacaq. Axı özləri unudublar. Amma bu uşaq yəni mən, babamın sözlərinə çevrilən o mahnıdan öncə böyümüşdüm, sadəcə bunu etiraf etməyə yaşım çatmırdı. Buna isə təəssüflənirəm. Bəlkə kimsə təəccüblənməyəcək qədər güclü ola bilər, amma heç kəs təəssüflənməyəcək qədər güclü deyil.  

Babamın xatirəsini bir daha bu mahnıyla yad edərək səhər yelinə məni dinlədiyi üçün təşəkkür edirəm:

...................... 
Bu şarkılar da olmasa, 
Telefonlar çalmasa, 
Arkadaşlarım aramasa, 
N'apardım kim bilir? 
.....................
Ben hassas adamım yıkılırım işte 
İçime dert olur 
Giden gidene 
Ben hassas adamım yıkılırım işte 
İçime dert olur 
Giden gidene of.......


No comments:

Post a Comment